Küçükken, annemin bir gün beni de tavan arasına atacağını düşünür; buruk bir sevinç duyardım yüreğimde…
Tavan arası, değerli bilip de atmaya kıyamadığımız eşyaların hıfzedildiği yerdi;
öyle ki oradakilerin tozlanması dahi değerini azaltmazdı.
zamanın eskitemediği her şey değer kazanırdı orada,
haberler getirirdi benden ...öncekilerden, ötelere erenlerden..
Acaba bu karanlık tavan arasında kalsaydım; bana değer verildiğini mi düşünürdüm,
yoksa tozlarımla yaşamaya mahkum edildiğimi düşünüp terk edilmişlik

Hani "Dost acı söyler" diyor ya, bir atasözümüz; işte bu söze bir ek yapabiliriz bu anlamıyla: "Dost acı söyler ama, dostuyla aynı acının ateşinde de küle döner" diyerek. Ki dost dönmek zorundadır da küle. Çünkü acı insanı, her zaman çatallanmış düşüncelerin yol ayrımlarının başına getirir ve tek başına bırakıverir oracıkta. Zaten ömrümüz hep bir yol ayrımları zinciri değil midir?... İşte bu, acının her getirdiği yol ayrımından başımız dik, yüreğimiz ferah geçebilmek için, bildik, ışıltılı gözlerini ararız kendimize giden yolun geçtiği dostların...

“Mükemmel olmaya çalışma, olmaya çalıştığın şeysin zaten. Tanrı mükemmel olmayan birşey yaratmaz.”
Hep mükemmel olmayı istemek, yaşamımız boyunca mükemmel olmaya çalışmak, şartlarımızı ve ondan da önemlisi kendimizi ve zaman zaman da sevdiklerimizi buna zorlamak. Hatta sadece bunun için yaşamak, kendimizi yiyip bitirmek. Ne yapmış olursak olalım memnuniyetsizliğimizi hep ön planda tutmak. Kendimizi ve yaptıklarımızı asla beğenmemek.

"Eğer daima cennette olmak istersen, herkesle dost ol, hiç kimsenin kinini yüreğinde tutma. Düşmanını sevmek, düşmanının da seni sevmesini istersen; kırk gün onun hayrını ve iyiliğini söyle, o düşman senin dostun olur; Çünkü gönülden dile yol olduğu gibi, dilden de gönüle yol vardır.."
Hazreti Mevlâna Celaleddin Rûmî