Facit bir İsveç firmasıdır. Daktiloları (Yazı makinaları) da vardır, aynı isimli ve Türkiye'ye gelmiş en kaliteli daktilo diye tabir edilirdi eski kuşaklarca. "Bülent Ecevit" de gazetecilik yıllarında bu markayı kullanırmış ve kolay kolay bozulmazmış o günkü ifadelerinden, bir bakıma daktilo aleminin "Mercedes" iymiş denirdi...İlk modeli 1918 yilinda üretilmiş olan bu hesap makinası.. 1980 yılları başlarında, Türkiye'de her yerde bunlardan görmek mümkündü.. Ancak bugün, artık dijital hesap makinaları ve bilgisayarların yaygınlaşması ile tamamen kayboldu dersek yeridir herhalde.Facit'i üreten şirketin ise, 1977' yılında batmış (iflas etmiş) olmasını öğrenmemiz ise, bir dönem Türkiye olarak teknolojiyi ne kadar geriden takip ettiğimizin bir ölçütü olabilir dersek de herhalde uygun bir ifade kullanmış oluruz..

Karadeniz’in Karadeniz kadar coşkulu çocuğuydu… Karadeniz’in has sesi oldu… Karadenizliler’in kansere kurban edilmelerine hep öfke duydu… Sonunda kendi bedeni kansere yenik düştü… Ama sesi yankılanmaya devam ediyor. Çernobil faciasına duyduğumuz öfkeyi o güzel sesiyle bizim için, bize anlatıyor…

postapaylas.com'da ki ilk paylaşımımdır :) Günümüzün getirdiği yeniliklerin arasında sosyal medyalar vazgeçilmezimiz oldu nerdeyse, hemen hemen bütün sanal kullanıcıların bir çok sosyal medya hesabı mevcuttur.Ve bunların getiridiği bir çok sıkıntılar da mevcuttur :) Örneğin; şifrem neydi ? kullanıcı adım neydi ? gibi sorularla kendimizi yorarız.Biz uyurken boş durmayan insanlar buna da çare düşünmüşler, sosyal web tarayıcıyı üretmişler.Peki nedir bu bu tarayıcı ; kısaca özetlersek bütün sosyal medya hesaplarınızı yönetme , bloglarınıza hızlı bir şekilde içerik girme , facebook hesabınızı bile yönetme ve daha  anlatmakla bitmeyecek birçok özellik.Bu tarayıca ulaşmak için aşağıdaki adresi kullanabilirsiniz.

Dönem dönem kullandığımız ürünlerle, yiyeceklerle ilgili  ‘kanser yapar’ diye haberler çıkıyor, sonra unutulup gidiyor. Mesela Çin’de üretilen ucuz elektrikli plastik kahve makinelerinin son derece zararlı olduğu anlaşıldı ve piyasadan toplatıldı. Bir ara bebek biberonlarının, su damacanalarını n ‘kanser yaptığı’ konuşuldu. Ama kaçımız neyin, neden zararlı olduğunu takip ediyor ki?
New York Times’ta yayınlanan Nicholas D. Kristof’un yazısından hareketle  ‘kimyasal maddelerin kansere etkisi’ni araştırırken fark ettim: Türkiye’de ne doğru bilgileniyoruz, ne de önlem alıyoruz. Galiba Doğululukla ilgili bir durum bu… En ‘Batılı’ olanımız bile işi ‘kader kısmet’e havale etmeye bayılıyor… “Radyasyonlu çayla büyümüşüz, bize bir şeycik olmaz” diyoruz.

68 ya­şın­da bir ih­ti­yar, kı­rık dö­kük mal­ze­me­ler­le top­la­nan bir mo­tor ve 40 yıl­dır kı­rı­la­ma­yan bir re­kor...


Bir evin bir oğ­lu de­nir ya Burt da on­lar­dan bi­ri­dir işte. İkiz kar­de­şi do­ğum­da (1899) ölün­ce ai­le­si ade­ta üze­ri­ne tit­rer.
He­kim­le­re so­rar­sa­nız bu cı­lız ve­led de gi­di­ci­dir, utan­ma­dan ta­rih be­lir­ler, öl­me­miş ço­cu­ğa ke­fen bi­çer­ler...
Ama öl­dür­me­yen Al­lah öl­dür­mez.

Evvel zaman içinde ayın bir parçasını isteyen bir kadın varmış.
Aslında azıcık ay tozu bile yeterliymiş ona.
Olanaksız bir düş değilmiş onunki,garip bile değilmiş.
Aya giden adamlar tanıyormuş,çünkü o vakitler modaymış aya gitmek.
Şimdi bulunduğumuz yerden pek uzak olmayan bir yerden hareket edermiş adamlar;çok yüksek roketlerin üstüne yerleştirilmiş delikten gemilere binerlermiş.Ne zaman gümbürdeyen,çevresine ateşten çiçekler saçarak fırlayan bir roket atılsa gökyüzüne,kadın mutluluktan deli olurmuş."Fırla! Hadi!Hadi! "diye haykırırmış roketin ardından.
Sonra da üç gün üç gece karanlığın içinde uçan adamların yolculuğunu coşkuyla,kıskanç lıkla izlermiş.