Evvel zaman içinde ayın bir parçasını isteyen bir kadın varmış.
Aslında azıcık ay tozu bile yeterliymiş ona.
Olanaksız bir düş değilmiş onunki,garip bile değilmiş.
Aya giden adamlar tanıyormuş,çünkü o vakitler modaymış aya gitmek.
Şimdi bulunduğumuz yerden pek uzak olmayan bir yerden hareket edermiş adamlar;çok yüksek roketlerin üstüne yerleştirilmiş delikten gemilere binerlermiş.Ne zaman gümbürdeyen,çevresine ateşten çiçekler saçarak fırlayan bir roket atılsa gökyüzüne,kadın mutluluktan deli olurmuş."Fırla! Hadi!Hadi! "diye haykırırmış roketin ardından.
Sonra da üç gün üç gece karanlığın içinde uçan adamların yolculuğunu coşkuyla,kıskanç lıkla izlermiş.

İnsan hayata 1 kere geliyor ve her yaşadığın saniyenin kıymetini bilerek keyif alarak yaşamalı.. Karşımıza geç çıkmış insanları yolun dışına sürerken, bir gün geri dönüp, onu deliler gibi arayacağımızı hiç hesaba katıyor muyuz? Hayat her zaman cömert davranmaz bize. Tersine çoğu kez zalimdir. Her zaman aynı fırsatları sunmaz. Toyluk zamanlarını ödetir, hoyratça kullandığımız ARKADAŞLIKLARIN, eskitmeden yıprattığımız DOSTLUKLARIN, savurganca harcadığımız AŞKLARIN hazin hatırasıyla yapayanlız kalırız bir gün... Bir akşam üstü yanımızda kimsecikler olmaz; Yada olması gerekenler yanımızdakiler değildir...