Vaktiyle Hz. Süleyman, bir günün sabahında erken
Bir alay karıncaya rastladı haşmetiyle yolda giderken

Binlerce karınca, hemen huzuruna koştu yüce Sultanın
Fakat birinin gelmeyişi dikkatini çekti Hz. Süleymanın

O karıncanın yuvasının önünde bir toprak tepe durmaktaydı
Karınca tepeyi düzeltmek için gayretle toprak taşımaktaydı

Hz. Süleyman, bu karıncayı yanına çağırıp dedi ki:
-Ey karınca! Pek güçlü sayılmazsın öyle görüyorum ki

Sen, olsan da Nuh’un ömrüyle Eyyûb’un sabrına sahip
Yine de bu tepeyi kaldırmaya gücün yetmez, bu iş acayip

Böyle bir iş, senin gibisinin kol kuvvetiyle asla yapılamaz
Ve senin gibisi bir ömür bitirse de bu tepeyi kaldıramaz

Karınca dile gelip dedi ki: -Padişahım bakma sen yaratılışıma
Ve benim böyle zorlu görünen bir işe koyuluşuma tek başıma
Böylesi zorlu yollarda gayretle, himmetle yürünebilir ancak
Sen küçüklüğüme değil de, benim himmetimdeki yüceliğe bak

Benden ayrı bir karınca var ki çekti beni o aşk tuzağına
Göremiyorum onu ben bu tepe yüzünden aylardan bu yana

Bana dedi ki o: “ Sen şu toprak tepeyi dümdüz yaparsan
O zaman ben de kaldırırım hicran kaygısını senin yolundan

O zaman ben artık sana hep engelsiz bakarım
Sürekli seninle olur ve seninle düşer kalkarım.”

Onun için hemen şimdi ben de bu işe bel bağladım, işim çok
Bu tepeyi düzlemek için toprağı taşımaktan başka çarem yok.
 
Bu toprağı kaldırır ve bu tepeyi dümdüz edersem eğer
Onun vuslatını elde edebileceğim, bu iş de buna değer
 
Bu hususta çalışıp çabalarken belki ölebilirim olabilir ya
Ama hiç olmazsa boş yere kalkışmış sayılmam bu davaya!
Azizim, aşkı karıncadan öğren! Gözün kıymetini körden belle!
Karıncanın kilimi karadır ama, gayret kemeri vardır o ince belde

Sen de ders al bu kıssadan, karıncaya bile hor bakma sakın!
Zoru başarmak istiyorsan karınca gibi gayret kemeri takın…

M. GÜZELTEPE
Bu posta 692 defa okundu