Sonra kadınlar serinler

Kadınlar var; içleri büzüşmüş gibi, içleri sıkıştırılmış ve bu yüzden öfkeli gibiler. 'Öff' de 'Öff'ler...

 

Ama günün birinde anlarlar bu işler hep böyle sinir bozucu, diğer kadınlar hep öyle... Bu durumda serinlemek en iyisidir!

 

Denizin dalgasına sinirli kadın; havanın sıcağına, bir şeylerin bir şeylere denk gelmemesine, rüzgârın esişine, bir şeylerin yakasının bitişmemesine ve giderek hayatın bütününe ve galiba en çok kendisine sinirli...

 

"Öff!" bir kadın bu, kesintisiz bir öff!

 

Ergenlikteki o mesnetsiz can sıkıntılarından biri yapışmış üzerine, yıllardır söküp çıkaramıyor sanki. Kumsalda böyle böyle kadınlar var, öyle ya da böyle, böyleler; gerginler. İçi büzüşmüş gibiler, içleri sıkıştırılmış ve bu yüzden öfkeli gibiler. Sonra kendilerinden yoruluyorlar bir saat gelince.

 

Yüzleri, içleri cıva veya kurşun ile doluymuş da taşımaktan yorulmuş gibi üzgün ve bitkin artık o saatten sonra. Artık binlerce şeyi bir arada düşünmekten, kafalarının içindeki yüzlerce tilkiyi kontrol etmekten, edememekten takatsiz düşmüşler. Hiçbir şey yapamadan, günün kenarından bile tadamadan tükenmişler. Bir şeyin yanlış olduğunun, o şeyin de kendilerinde, içlerinde bir şey olduğunun, bir şeyin bütün tatları zehir ettiğinin farkındalar.

 

Çok derinde veya değiştirilmesi zor gibi görünen bir şey olduğu için sürekli hayatı "düzeltmeye" çalışıyorlar. Ve bilirsiniz, hayat hiç düzelmez! Bu yüzden "öff"ler, öff! Kesintisiz!
     
     KADIN BEYNİNİN SIRRI
     Belki bir gün kadınların kafasının çıfıt çarşısı durumu bilimsel yöntemlerle, kısacık süren bir ameliyatla tedavi edilebilecek. Hatta belki bir gün adamların kafaları bile tedavi edilir! Ama ondan önce...

     Kadınlara bir gün, günün birinde yani, bir serinlik gelir. Kendiliğinden olmaz bu, çaba göstermek gerekir. Bu tilkiler şu tarafa, şu tilkiler bu tarafa; ortalık bir biçimde boşalır, ferahlar. Ne o milyonlarca şeyi aynı anda düşünen beyin değişir, ne erkeklere bir türlü açıklanamayan düşünce süreçleri seyrelir.

 

Galiba kadınlar zamanla kendilerine alışır. Dünyaya alışırlar ya da. Kendini yiyerek ve hayatı hep bir kaygan masa örtüsü gibi düzeltmeye çalışarak bir yere varılamayacağını ... Günün birinde anlarlar kadınlar. Bu adamlar düzelmeyecek, bu işler hep böyle sinir bozucu, diğer kadınlar hep öyle. Bu durumda?! Şöyle bir durulup oturup serinlemek en iyisi!

     Niye serinlerler kadınlar, nasıl? Belki bir gün verilen bir kararla belki zamanla. Nihayetinde böyle devam etmek imkansızdır zira.

     Kıyıda serinleyememiş kadınlar. Sıcak basmışlar, afakanlarla boğuşmaktalar. Ortada hiçbir şey yok ama onlar endişeliler.
     
     NEŞELİ ZEYTİNYAĞI
     Sonra uzakta bir kadın var, çardağın altında. Yanında kimse yok, tek başına. Bir şey yapıyor, işin içinde kendini kaybetmiş, kendini izlemiyor. Dünya ile bir olmuş, akıyor. Kadın salata yapmış tam, tam da limonu sıkıyor.

 

Limonu sıkmayı bitirince içerilere bir yerlere gidiyor. Bir şişe zeytinyağı ile geri geliyor. Zeytinyağını güneşe göstere göstere salatanın üzerine döküyor.

 

Salataya ışık akıyor. Kadın herhalde buna seviniyor, gülüyor. Kendinde bir kadın bu, tam kendine göre... Serinlemiş belli; salatayı masanın tam ortasına koyarken başını hafif yana eğip yaptığı işi pek beğeniyor. Hayatın da fazla numarası yok zaten, böyle şeyler...

 

İyi geliyor.

 

???