Çoğunlukla hiçbir şey yoktur.
Bir atomun büyük çoğunluğu boş uzaydır.
Daha derinlemesine bakmak için, uluslararası bir stadyum boyutunda bir atom düşünün. Elektronlar, tam yukarıda, tribünlerintepesinde bulunur, her biri bir toplu iğne başından daha küçüktür. Atomun çekirdeği, sahanın orta noktasındadır ve bir bezelye boyutundadır.
Atomun maddenin en küçük birimi olduğu düşünülüyordu
Bütünüyle teorik olan atomların, yüzyıllar boyunca maddenin mümkün olan en küçük birimi olduğu düşünüldü; Yunancada "parçalara ayrılamaz" anlamına gelen atoma bu ad bu yüzden verilmişti.
Daha sonra 1897’de elektron keşfedildi;
1911'de de çekirdek.
1932'de atom parçalara ayrıldı ve nötron keşfedildi.
Maddenin sonu kesinlikle burası değildi. Çekirdeğin içindeki pozitif yüklü protonlarla yüksüz nötronlar daha da küçük bileşenlerden oluşuyor.
Kuark adlı bu daha küçük birimlere "strange" (garip) ve "charm" (tılsım) gibi isimler verilir ve bunlar farklı şekillerde ve boyutlarda değil farklı "çeşni" lerdedir (flavor).
Mikrokozmos da sonsuz mu?
1950'lere gelindiğinde o kadar çok yeni atomaltı parçacık (100'ün üzerinde) bulundu ki, bu durum sıkıntı vermeye başladı. Hangi madde olursa olsun, hiç kimse onun dibine kadar gidebilecek gibi görünmüyordu.
1938'de atom reaktörleri çalışmasıyla Nobel Fizik Ödülü'nü kazanan İtalyan fizikçi Enrico Ferrai şöyle diyordu: "Bütün bu parçacıkların adlarını aklımda tutabilseydim botanikçi olurdum."
Fermi'nin döneminden bu yana bilimciler, bir atomun içindeki atomaltı parçacıkların sayısının 24 olduğu konusunda karara vardılar. Bu en yakın tahmin Standart Model olarak bilinir ve neyin ne olduğu konusunda oldukça iyi bir fikre sahip olduğumuz izlenimi verir.
Bilebildiğimiz kadarıyla evren genel olarak, atomun kendisi gibi az nüfusludur. Uzayda ortalama olarak, metreküp başına sadece birkaç tane atom vardır.
