İnsan her şeyi elinde tutamaz hiç bir zaman
Ne gücünü ne güçsüzlüğünü ne de yüreğini
Ve açtım derken kollarını bir haç olur gölgesi
Ve sarıldım derken mutluluğuna parçalar o şeyi
Hayatı garip ve acı dolu bir ayrılıktır her an
Mutlu aşk yoktur

Hayatı bu silahsız askerlere benzer
Bir başka kader için giyinip kuşanan
Ne yarar var onlara sabah erken kalkmaktan
Onlar ki akşamları aylak kararsız insan
Söyle bunları Hayatım Ve bunca gözyaşı yeter
Mutlu aşk yoktur

Seçebilmesi gerek
Bu yürek
Sesinin rengini
Binlerce çığlık içinde

Bakışlarının güneşinde
Eridiğini görmeliyim.
Hayat denen katılığın
Ve görmeden
Ölmemeliyim.

Uzaklardan
Seslenerek
Gel demelisin
Zehir zemberek türküler
Söyleyerek
Günleri tüketmeliyim