Ağladım - Mevlana dan hayata dair çok anlamlı bir şiiir

Yazar Bülent

Pazartesi, 25 Ocak 2010 12:55

Sonsuz bir karanlığın içinden doÄŸdum. Işığı gördüm, korktum. AÄŸladım. Zamanla ışıkta yaÅŸamayı öğrendim. Karanlığı gördüm, korktum. Gün geldi sonsuz karanlığa uÄŸurladım sevdiklerimi... AÄŸladım. YaÅŸamayı öğrendim. DoÄŸumun, hayatın bitmeye baÅŸladığı an olduÄŸunu; aradaki bölümün, ölümden çalınan zamanlar olduÄŸunu öğrendim. Zamanı öğrendim. Yarıştım onunla... Zamanla yarışılmayacağını, zamanla barışılacağını, zamanla öğrendim... Ä°nsanı öğrendim. Sonra insanların içinde iyiler ve kötüler olduÄŸunu... Sonra da her insanin içinde iyilik ve kötülük bulunduÄŸunu öğrendim. Sevmeyi öğrendim. Sonra güvenmeyi... Sonra da güvenin sevgiden daha kalıcı olduÄŸunu, sevginin güvenin saÄŸlam zemini üzerine kurulduÄŸunu öğrendim. Ä°nsan tenini öğrendim. Sonra tenin altında bir ruh bulunduÄŸunu... Sonra da ruhun aslında tenin üstünde olduÄŸunu öğrendim. Evreni öğrendim. Sonra evreni aydınlatmanın yollarını öğrendim. Sonunda evreni aydınlatabilmek için önce çevreni aydınlatabilmek gerektiÄŸini öğrendim. EkmeÄŸi öğrendim. Sonra barış için ekmeÄŸin bolca üretilmesi gerektiÄŸini. Sonra da ekmeÄŸi hakça üleÅŸmenin, bolca üretmek kadar önemli olduÄŸunu öğrendim. Okumayı öğrendim. Kendime yazıyı öğrettim sonra... Ve bir süre sonra yazı, kendimi öğretti bana... Gitmeyi öğrendim. Sonra dayanamayıp dönmeyi... Daha da sonra kendime raÄŸmen gitmeyi... Dünyaya tek başına meydan okumayı öğrendim genç yasta... Sonra kalabalıklarla birlikte yürümek gerektiÄŸi fikrine vardım. Sonra da asıl yürüyüşün kalabalıklara karşı olması gerektiÄŸine vardım. Düşünmeyi öğrendim. Sonra kalıplar içinde düşünmeyi öğrendim. Sonra saÄŸlıklı düşünmenin kalıpları yıkarak düşünmek olduÄŸunu öğrendim. Namusun önemini öğrendim evde... Sonra yoksundan namus beklemenin namussuzluk olduÄŸunu; gerçek namusun, günah elinin altındayken, günaha el sürmemek olduÄŸunu öğrendim. GerçeÄŸi öğrendim bir gün... Ve gerçeÄŸin acı olduÄŸunu... Sonra dozunda acının, yemeÄŸe olduÄŸu kadar hayata da "lezzet" kattığını öğrendim. Her canlının ölümü tadacağını, ama sadece bazılarının hayatı tadacağını öğrendim. Ben dostlarımı ne kalbimle nede aklımla severim. Olur ya ... Kalp durur ... Akıl unutur ... Ben dostlarımı ruhumla severim. O ne durur, ne de unutur ... MEVLANA < Önceki   Sonraki > Bu Haber 302 defa okundu.