...Benim binlerce ruhum var… her acımda, her üzüntümde,
sessiz çığlıklarımla canımı yakarcasına kaybettiğim binlerce ruhum….
Ve acıdan doğar insan,  can çekişen ruhlarımı birer birer gömerken,
tüm hayallerimi, umutlarımı birer birer  belkide hiç gelmeyecek olan baharlara ertelerken, yağmurun kokusunu topraktan ayırırcasına vaat edilmiş tüm sözler
ve tutulmamış tüm yeminler adına yaktım içimde sana ait ne varsa…
oysa seni yıllarca kirletmeden yalan dolanın bile barınamadığı ön bahçeme
kalbimin en ön bahçesine almıştım…
sanmıştım ki orda el değmeden yaşatabilirdim seni "bizi".. 

 / Biz… sahi "biz" olabildik mi hiç… /
 
   O senli zamanları düşünüyorum…
her aradığında titreyerek açtığım telefonları, sesini duyduğumda tükenen nefesimi
ve susarak seni dinlemeyi…
bazen tatlı-sert uyarılarını ama hep sıcacık sesini, nefesini.. saatler, dakikalar, saniyeler
ve hatta bitmesini istemediğim saliseleri…
sesin kalp çırpıntılarımın sesine karışırken uyanmayı hiç istemediğim bir rüyanın bitmemesi için dilediğim duaları…
yine annesiz uyandığım bir bayram sabahında öz annem gibi olmasa da bana hediye ettiğin "anne" yi… seneler sonra ilk kez özlemle,
acıyla karışık gözyaşlarıma sevinç damlalarının karışmasını..
"korkuyorum" dediğimde yanında ben varım deyişini..
"ellerimi bırakma" dediğim de ise bırakmamacasına verdiğin sözleri…
kimi zaman sıcak kimi zaman derin izler bırakan dokunuşların... ahh sen yokmusun..
o kısacık zamanda sığdırabilmeyi becerdiğimiz tüm güzellikleri…
dün düştüm dizimde kocaman bir yaram var artık…
yaralar kapanırda yürekte açılan yaralar nasıl kapanır ne yaralanan ne de yaralayan bilir…
Ki kulaklarımda her an çınlayan can acıtan, yaralayan, yıkıp ta geçen sözlerin..
işte bir tek onları düşünmek istemiyorum istemesemde her gün sırayla çekiyorum
tespih taneleri gibi… yüreğimin Araf'ı kıyama durmuş,  Züleyhası ağlamakta Yusuf için, Leyla Mecnunu aramakta yakıcı çöllerde
ve Şirin Ferhatını gömmüş deldiği dağların en dibine…
 
   Benim binlerce ruhum vardı senli zamanlardan önce…
acılarımdan sıyrılarak tutunduğum seni yitirmeden önce…
bak ön bahçem talan dikenler kaplamış her yanını, viran olmuş tüm iyi niyetler,
tüm sevgiler yakılmış tüm ümitler boşa çıkarılmış…
mühürlemiş kapılarını aşka sevgiye dair ne varsa…
benim binlerce ruhum vardı senden önce…
ayaklarının altında binlerce parçaya ayrılmış… Ruhsuzum "ömrüm" …
 
 
   "Kalp kalbe karşı derler" bir kalp bir kalbi yakar da geçer…
 

 -9- 

&
muratdl

yüreğine sağlık ablam